Een korte geschiedenis van gamenerd tot onderwijsvernieuwer

Als kind op de basisschool had ik vaak straf en zat ik om de haverklap bij de directeur op de kamer om naar zijn preek te luisteren. Over hoe ik beter moest luisteren naar de juf en hoe ik me moest aanpassen aan de rest, dat ik er met zo een houding niets van mij zou komen. Op de middelbare school was dit beeld niet heel anders, behalve dat ik daar op een gegeven moment niet eens meer naar de les ging. Daardoor stond ik op een gegeven moment zelfs nog op een randje om van school gestuurd te worden. ‘Als persoon vind ik je geweldig maar als leerling ben je een hel’, een dubieuze quote die ik regelmatig te horen kreeg. Op een of andere bizarre wijze ben ik er toch nog in geslaagd om het VWO diploma te behalen en kwam ik terecht op de universiteit. Geen verassing dat ook mijn loopbaan op de universiteit geen lang leven beschoren was. Daar sta je dan, met je 19 jaar, met het idee dat studeren toch echt niks voor jou is. Wat doen vrijwel alle jongens, van die leeftijd, die geen perspectief meer zien in school? Juist, gamen! Continue reading